Nga Ekuacioni te Dëshmia e Besimit

Një debat shkencor dhe islamiko-teologjik midis Dr. Raji dhe Dr. Gustav në kritikën e ateizmit materialist dhe në vërtetimin e monoteizmit

Një seancë private në Sallën e Dialogut Shkencor në Qendrën për Kërkime Filozofike dhe Kozmike, pas një seminari të përbashkët akademik mbi: “Universi midis ligjit dhe qëllimit.”

Pasi seminari u shpërnda, në sallë mbetën vetëm pak njerëz, dhe zhurma e pyetjeve të përgjithshme u venit, e zëvendësuar nga një heshtje e rëndë që i paraprin dialogëve të mëdhenj. Dr. Raji, studiuesi mysliman i specializuar në filozofinë e shkencës, besimin dhe kritikën e ateizmit bashkëkohor, u ul përballë Dr. Gustav, profesorit të fizikës teorike me një prejardhje të fortë ateiste. Seanca nuk ishte as një përplasje mediatike, as një garë oratorike, por një përballje midis dy botëkuptimeve:
Një pikëpamje që e sheh universin si një ekuacion pa ligjvënës, një ligj pa krijues dhe materie pa qëllim,
Dhe një pikëpamje që lexon në saktësinë e tij gjurmët e Krijuesit të Gjithëdijshëm dhe dëshmon në rendin e tij njëshmërinë e Zotit të Urtë.
Heshtja mbizotëroi për një çast, pastaj Dr. Gustav filloi të flasë.

A Mjafton Ekuacioni?

Gustav:
Le ta shkurtojmë çështjen.
Universi vepron sipas ekuacioneve, dhe kjo është gjithçka.
Nuk shoh nevojë të supozoj një mendje pas tyre, as ndonjë arsye për të folur për një zot pas tyre.

Raji:
Përkundrazi, pikërisht këtu fillon pyetja dhe nuk përfundon.
Sepse ekuacioni nuk e krijon atë që përshkruan, ligji nuk e sjell në ekzistencë atë që qeveris, dhe përshkrimi nuk e prodhon gjënë e përshkruar.
Pyetja ime nuk është: A ekzistojnë ligjet?
Por: Cili është statusi ontologjik i këtyre ligjeve?
A janë ato entitete që ekzistojnë në vetvete?
Apo janë thjesht përshkrime njerëzore të mënyrave të Allahut në krijimin e Tij?

Gustav:
Ato janë një shprehje e një rendi objektiv në natyrë.

Raji:
Atëherë po pranon një rend objektiv që i paraprin vetëdijes sonë për të.
Dhe ky rend është sasior, matematikor, konstant përgjatë kohës dhe i aftë për formulim abstrakt.
Dhe këtu shfaqet pyetja e vërtetë:
Pse realiteti është i përshkrueshëm matematikisht që në radhë të parë?
Dhe pse një ekuacion në një hapësirë abstrakte si hapësira e Hilbert-it përputhet me sjelljen e elektronit me saktësi mahnitëse?

Gustav:
Ndoshta çdo univers që nuk është i rregullt nuk do të lejonte ekzistencën e vëzhguesve.

Raji:
Kjo është një përgjigje përzgjedhëse, jo një shpjegim kauzal.
Ti thua: Ne jemi këtu sepse universi është i rregullt.
Dhe unë të pyes: Pse universi ishte i rregullt që në fillim, në vend që të ishte kaos pa ligj?
Mundësitë këtu janë tre:
Ose rendi është një domosdoshmëri racionale që nuk mund të jetë ndryshe,
Ose është rastësi e pastër e verbër,
Ose buron nga një parim racional para materies.
Sa i përket të parës, nuk është i domosdoshëm; sepse mendja mund të përfytyrojë një univers pa këtë model të saktë.
Sa i përket të dytës, ajo është problematike; sepse rastësia mund të shpjegojë çrregullimin, por nuk shpjegon kuptueshmërinë e thellë të të kuptuarit matematikor.
Prandaj, e treta mbetet më e përshtatshme për arsyen dhe më afër qëndrueshmërisë.

Gustav:
Materializmi nuk thotë se vetëm rastësia mjafton; përkundrazi, ligjet janë pjesë e strukturës së realitetit.

Raji:
Atëherë ligjet nuk rrjedhin plotësisht nga materia, por janë më të thella se ajo në aspektin shpjegues.
Pra, a janë ato entitete abstrakte?
Nëse thua po, atëherë ke shkuar përtej materializmit të pastër drejt diçkaje jomateriale.
Dhe nëse thua jo, atëherë i ke dhënë materies një strukturë të domosdoshme racionale matematikore brenda vetes.
Në të dy rastet, ke dalë nga materializmi që mbron pa e kuptuar.

Koha, Kauzaliteti dhe Origjina e Ekzistencës

Raji:
Le të kalojmë te koha.
Në fizikën moderne, koha nuk është një thjeshtësi absolute siç u konceptua dikur, por pjesë e strukturës së hapësirë-kohës. Disa modele tregojnë se vetë koha mund të jetë një fenomen emergjent që lind nga një strukturë më e thellë.
Pra, nëse koha është emergjente, pyetja bëhet edhe më urgjente:
Çfarë e shpjegon ekzistencën e vetë hapësirë-kohës?

Gustav:
Modelet kozmologjike mund të lejojnë që hapësirë-koha të lindë nga luhatjet kuantike.

Raji:
Por luhatja kuantike nuk është asgjëja e pastër.
Ajo kërkon një hapësirë gjendjesh, ligje kuantike dhe një ekuacion dinamik.
Pra, ti nuk e ke shpjeguar ekzistencën nga hiç-i, por vetëm e ke zhvendosur pyetjen në një shtresë më të thellë.
Pyetja filozofike mbetet:
Pse ekziston kjo strukturë që në radhë të parë?

Gustav:
Universi mund të jetë i përjetshëm në ndonjë formë.

Raji:
Përjetësia abstrakte nuk e shpjegon ekzistencën.
Sepse një regres i pafund i ngjarjeve nuk e shpjegon pse ngjarjet ekzistojnë që në fillim.
Është si një tren, vagonët e të cilit janë të lidhur me njëri-tjetrin, secili vagon i referohet atij para tij, dhe megjithatë origjina e zinxhirit mbetet pa shpjegim.
Pra pyetja nuk është vetëm: A pati universi një fillim?
Por: Pse ekzistoi ai që në fillim? Dhe pse në këtë formë dhe jo në një tjetër?

Mendja, e Vërteta dhe Dilema Epistemike e Ateizmit

Raji:
Ti thua se mendja është produkt i evolucionit material.
Por evolucioni — sipas interpretimit tënd — favorizon mbijetesën, jo të vërtetën, dhe dobishmërinë, jo sigurinë.
Dhe besimet e rreme mund të jenë të dobishme për mbijetesën.
Pra, mbi çfarë baze i besojmë faktit se përfundimet tona metafizike pasqyrojnë të vërtetën, e jo thjesht përshtatjen e suksesshme?

Gustav:
Sepse modelet e suksesshme përputhen eksperimentalisht me realitetin.

Raji:
Suksesi praktik nuk është i barabartë me të vërtetën ontologjike.
Një model mund të jetë i dobishëm pa qenë shpjegimi përfundimtar i ekzistencës.
Atëherë këtu bie në një arsyetim rrethor:
Ti i beson arsyes sepse arsyeja të tha se është e denjë për besim,
Edhe pse vetë doktrina jote thotë se kjo arsye nuk ishte e orientuar fillimisht drejt së vërtetës, por drejt përshtatjes dhe mbijetesës.
Kështu, ateizmi bëhet i varur nga një mjet të cilit vetë ai ia heq garancinë e plotë epistemike.

Gustav:
Por mendja është produkt i trurit dhe nuk ka nevojë të sillet shpirti apo e padukshmja.

Raji:
Përkundrazi, kjo është shmangie nga rrënja e problemit.
Sepse pyetja nuk është: A ka mendja lidhje me trurin?
Por: A e shpjegon materia e heshtur daljen e vetëdijes, kuptimit, perceptimit abstrakt dhe gjykimit logjik?
Materia përshkruhet sasiorisht, ndërsa mendja gjykon cilësisht.
Truri shihet, por kuptimi nuk shihet; impulsi nervor matet, por e vërteta, e pavërteta dhe domosdoshmëria racionale nuk peshohen në peshore.
Atëherë si lind kuptimi nga heshtja, drejtimi nga verbëria dhe gjykimi mbi të vërtetën e të pavërtetën nga përplasja e verbër?

Universi Kontingjent dhe Domosdoshmëria e Qenies së Domosdoshme

Raji:
Shiko universin:
Ai është i ndryshueshëm, i kufizuar, i përbërë, i nënshtruar ndaj ligjeve dhe i mendueshëm ndryshe.
Prandaj ai është kontingjent, jo i domosdoshëm.
Dhe kontingjenti nuk e shpjegon ekzistencën e vet.
Pra ose pranojmë një regres të pafund të kontingjenteve pa shpjegim,
Ose pohojmë një ekzistencë të domosdoshme që nuk është kontingjente.

Gustav:
Dhe çfarë rrjedh nga kjo qenie e domosdoshme?

Raji:
Prej saj rrjedh se ajo duhet të jetë:
· Jo e nënshtruar ndaj kohës
· Jo në nevojë
· Jo e përbërë
· Qëndruese në vetvete
· Mbajtëse e asaj që është tjetër përveç vetes
· Shkak për ekzistencën e kontingjentëve, jo pasojë e tyre
Dhe kjo nuk është “një zot i boshllëqeve”, por një domosdoshmëri racionale.
Dhe nëse reflekton më thellë, do ta dish se Qenia e Domosdoshme nuk mund të jetë e shumëfishtë; sepse shumëfishësia nënkupton dallim, dallimi nënkupton kufizim, dhe e Domosdoshmja është e lartësuar mbi kufizimin dhe mangësinë.
Dhe nuk mund të jetë e përbërë; sepse e përbëra varet nga pjesët e saj.
Dhe nuk mund t’i nënshtrohet një ligji; sepse atëherë ligji do të ishte më i përgjithshëm se ajo, duke e bërë të qeverisur dhe jo qeverisëse.
Dhe këto cilësi përputhen me monoteizmin e pastër.

Gustav:
Nëse e refuzoj të Domosdoshmen, mbetem në një qark shpjegues që nuk mbaron kurrë.
Dhe nëse e pranoj, atëherë monoteizmi filozofik bëhet opsioni më i qëndrueshëm.

Raji:
Përkundrazi, ai nuk është thjesht një “opsion”, por përfundimi i reflektimit të shëndoshë për atë që i jep të drejtë provave dhe nuk i jep përparësi tekave.

Matematika dhe Pse Universi Është i Kuptueshëm

Raji:
Le të kalojmë te matematika.
Në fizikë ti përdor:
Hapësira të Hilbert-it, simetri Lie, gjeometri Riemanniane dhe formulime thjesht abstrakte.
Dhe të gjitha këto janë entitete abstrakte racionale.
Pra, pse realiteti fizik i bindet një strukture abstrakte matematikore?

Gustav:
Eugene Wigner e quajti këtë: “efektiviteti i paarsyeshëm i matematikës.”

Raji:
Pikërisht.
Dhe këtu qëndron pika e provës, jo vendi për të kaluar shpejt.
Sepse nëse universi do të ishte kaos material i verbër, matematika do të ishte një mjet i pasaktë dhe pengues.
Por ajo që shohim është se universi i përgjigjet matematikës në mënyrë të mrekullueshme.
Kjo e bën më të mundshme që mendja t’i paraprijë materies në shpjegim dhe që pas universit të ketë caktim dhe urtësi, jo absurditet dhe rastësi.

Konstantet Kozmike dhe Përshtatja e Imët

Raji:
Tani le të kthehemi te konstantet kozmike.
Nëse do të ndryshoheshin pak vlerat e disa konstanteve, si:
· Konstanta e strukturës së imët
· Dendësia kozmike
· Raportet e forcave themelore
e gjithë struktura do të shembej:
Pa yje, pa kimi të qëndrueshme, pa jetë dhe pa mendje për të bërë pyetje që në fillim.
Pyetja nuk është: A është jeta e mundur?
Por: Pse universi ishte i përshtatshëm për jetën që në fillim?

Gustav:
Disa propozojnë multiversin.

Raji:
Edhe nëse e pranojmë multiversin për hir të argumentit, nga erdhi mekanizmi për gjenerimin e universeve?
Të duhet:
· Një ligj
· Një hapësirë mundësish
· Një ekuacion gjenerues
Kjo do të thotë se nuk i je përgjigjur pyetjes, por vetëm e ke ngritur në një nivel më të lartë.
Pra, problemi nuk është zgjidhur, por është transferuar.
Dhe njeriu racional nuk e zëvendëson një paqartësi me një tjetër më të madhe.

Jeta, ADN-ja dhe Informacioni

Raji:
Le të zbresim nga gjerësia e universit në thellësinë e qelizës.
Merr proteinën, për shembull:
Një proteinë mesatare kërkon qindra aminoacide në një radhitje të caktuar, jo thjesht çfarëdo radhitjeje.
Pastaj vjen palosja e proteinës, e cila ndodh me saktësi dhe shpejtësi mahnitëse, dhe nëse do të provoheshin të gjitha mundësitë, do të duhej një kohë përtej imagjinatës.

Gustav:
Kjo është ajo që njihet si paradoksi i Levinthal-it.

Raji:
Po.
Pastaj reflekto mbi ADN-në:
Nuk kemi të bëjmë thjesht me materie, por me informacion, kodim, përkthim, korrigjim gabimesh dhe rregullim dinamik.
Qeliza nuk është si një grumbull balte, por i ngjan — për nga struktura funksionale — një sistemi simbolik tepër të saktë.

Gustav:
Por evolucioni mund të grumbullojë informacion.

Raji:
Evolucioni — edhe duke supozuar disa nga mekanizmat e tij brenda së gjallës — vepron vetëm mbi një qenie të gjallë tashmë ekzistuese.
Por pyetja më urgjente është: Si u shfaq sistemi i parë informativ?
ADN-ja ka nevojë për proteina që të replikohet, dhe proteinat kanë nevojë për informacion që të montohen.
Ky është një rreth që nuk thyhet vetëm nga materia.
Materia mund të mbajë informacion, por nuk e shpjegon burimin e informacionit.
Dhe këtu shfaqet pamjaftueshmëria e materializmit, jo sepse ne jemi të paditur për ndonjë hollësi të pjesshme, por sepse vetë origjina i modelit është i pamjaftueshëm.

Jo “Një Zot i Boshllëqeve”, por Shpjegimi Më i Mirë

Gustav:
Dikush mund të thotë: E gjithë kjo është thjesht një riformulim i argumentit të “zotit të boshllëqeve”.

Raji:
Përkundrazi, ky kundërshtim është ndër më të përsëriturit dhe më pak të përpunuarit me kujdes.
Ne nuk themi: “Nuk dimë, pra Allahu.”
Përkundrazi, themi:
Kemi një univers që është i kuptueshëm, ligje matematikore, konstante të rregulluara me imtësi, informacion biologjik, një mendje që kap abstraksione dhe një fitrah që kërkon qëllim;
Pra, cili është shpjegimi më i mirë gjithëpërfshirës për gjithë këtë?
Materia e verbër? Apo Krijuesi i Gjithëdijshëm?
Materializmi mund të shpjegojë disa mekanizma, por nuk e shpjegon themelin.
Ai shpjegon si funksionon makina, por nuk shpjegon pse makina ekzistoi që në fillim.

Ngjashmëria e Krijesave dhe Iluzioni i një Origjine të Përbashkët të Domosdoshme

Gustav:
Por ngjashmëria midis organizmave është e fortë, dhe shumë e marrin atë si provë të prejardhjes së përbashkët.

Raji:
Jo çdo ngjashmëri është provë prejardhjeje, dhe jo çdo përngjasim është provë e një paraardhësi.
Përkundrazi, ngjashmëria mund të jetë أثر i unitetit të Krijuesit në përcaktimin e funksioneve.
Sepse një projektues mund të bëjë për krijesa të ndryshme mjete të ngjashme për funksione të ngjashme, ndërsa ndryshojnë në origjinë, natyrë dhe lloj.
Pra, përngjasimi në krijim është provë e një Krijuesi të vetëm, jo provë e një prejardhjeje të largët.
Dhe saktësia në funksion është provë e një përcaktimi të urtë, jo rezultat i rastësisë dhe iluzionit.
Përkundrazi, është një pjesëmarrje në disa mjete dhe karakteristika që Allahu i ka përcaktuar në krijimin e Tij, jo një provë e domosdoshme e njësisë së origjinës.

Dominimi i Metodës Materialiste në Diskursin Bashkëkohor

Gustav:
Por diskursi shkencor global sot nuk flet në gjuhën që ti po flet.
Ai e përjashton të padukshmen dhe e sheh fenë si çështje subjektive, jo si kriter epistemik.

Raji:
Dhe këtu ka një pikë të hollë që ka nevojë për sqarim.
Në sektorë të gjerë të kulturës moderne, ka mbizotëruar një vizion materialist perëndimor, që përpiqet ta kufizojë të vërtetën në atë që matet dhe eksperimentohet, dhe e vendos të padukshmen jashtë rrethit të dijes që në fillim.
Pastaj ky paragjykim vishet me petkun e “neutralitetit”, ndërsa në të vërtetë është njëanshmëri filozofike, jo neutralitet i pastër.
Kur çështja ka të bëjë me materien, thuhet: “Ky është konsensusi shkencor.”
Dhe kur ka të bëjë me Allahun, shpalljen dhe fitrah-n, thuhet: “Këto janë pikëpamje.”
Kështu materializmi u bë kriteri i dijes, dhe feja u bë një shije personale!
Kjo është përmbysje e masës, jo verifikim i provës.

Gustav:
A do të thuash se mjetet moderne dhe sistemet inteligjente mund ta riprodhojnë këtë njëanshmëri?

Raji:
Në shumë raste, po, për shkak të dominimit të të dhënave, botëkuptimit mbizotërues dhe metodave të kornizimit epistemik.
Makina mund të pasqyrojë atë që ka mbizotëruar në materialin e saj trajnimor dhe në strukturën e saj konceptuale, kështu që duket neutrale ndërsa është e ngopur me premisa paraprake materialiste.
Por kjo nuk e bën atë autoritet përfundimtar në çështjet e besimit.
E vërteta nuk njihet nga zhurma e epokës, as nga autoriteti i metodës dominuese, por njihet nga shpallja e shëndoshë, arsyeja e qartë dhe fitrah-ja e shëndoshë.
Dhe është për t’u habitur që disa njerëz i nënshtrohen mjetit të prodhuar, ndërsa largohen nga shenjat e shpërndara në gjithë universin dhe nga shpallja e shkruar.

Kundërshtimi Moral dhe Problemi i së Keqes

Gustav:
Shumë mirë, le të supozojmë se Krijuesi ekziston.
Si e shpjegon atëherë të keqen në botë?
Dhimbjen, katastrofat, sëmundjen dhe padrejtësi?
A nuk është ekzistenca e së keqes e papajtueshme me ekzistencën e një Allahu të urtë dhe të mëshirshëm?

Raji:
Ky është një nga kundërshtimet më të njohura dhe një nga ata që lidhen më shumë me shpirti sesa me arsyen e kulluar.
Por përgjigjja ndaj tij vjen nga disa kënde:
Së pari: ekzistenca e së keqes së pjesshme nuk e mohon urtësinë universale, ashtu siç ekzistenca e dhimbjes në kirurgji nuk e mohon qëllimin e trajtimit.
Së dyti: shumë nga ajo që ne e shohim si të keqe mund të jetë rrugë drejt një të mire më të madhe, ose parandalim i një të keqeje më të madhe, ose një provë me anë të së cilës shfaqen realitetet e shpirtrave.
Së treti: kundërshtimi moral ndaj së keqes kërkon një standard objektiv për të mirën dhe të keqen, dhe ky standard nuk është koherent nën ateizëm; sepse ateizmi në fund të jep vetëm preferenca evolutive ose shoqërore, jo një detyrim moral transcendent.
Pra, si mund të argumentosh kundër Allahut me një standard që vetë ateizmi nuk mund ta themelojë?

Gustav:
Por dhimbja është e ashpër, dhe humbja është e dhembshme.

Raji:
Po, dhe Islami nuk e mohon këtë, por e vendos në vendin e vet të duhur:
Banesa e kjo botë është banesë prove, jo banesë shpërblimi.
Dhe Allahu, , është më i mëshirshëm ndaj robërve të Tij sesa ata ndaj vetes së tyre, megjithatë Ai i sprovon ata që i sinqerti të dallohet nga gënjeshtari, mirënjohësi nga mosmirënjohësi, dhe që zemrat të lidhen me Ahiretin, e jo vetëm me kjo botë.
Pra, besimtari nuk e adhuron Allahun sepse nuk ka parë dhimbje, por sepse ka njohur një Zot që është i urtë, i mëshirshëm dhe i gjithëdijshëm, që nuk bën padrejtësi as sa pesha e një atomi.

Morali nën Ateizëm dhe nën Monoteizëm

Gustav:
Morali mund të vendoset mbi arsyen kolektive, dobinë publike ose ndjeshmërinë njerëzore.

Raji:
Por të gjitha këto nuk të japin detyrim absolut objektiv.
Nëse morali është produkt i evolucionit dhe dobisë shoqërore, atëherë çfarë e bën padrejtësi të shëmtuar në vetvete, dhe jo thjesht sjellje të papërshtatshme?
Dhe çfarë e bën drejtësinë të mirë në kuptim detyrues, dhe jo thjesht një marrëveshje të dobishme?
Ateizmi ia heq moralit rrënjët e tij transcendente, dhe pastaj kërkon frytet e tij.
Sa për monoteizmin, ai e bën të mirë atë që Allahu ka urdhëruar dhe të keqe atë që Ai ka ndaluar, dhe e themelon dinjitetin njerëzor mbi faktin se njeriu është krijesë e Allahut, e nderuar, përgjegjëse, jo thjesht një ndërveprim kimik kalimtar.

A Është Feja Një Fabrikim Njerëzor?

Gustav:
Dikush mund të thotë: Feja është një fabrikim njerëzor, e shpikur nga njeriu për t’u përballur me frikën e vdekjes, ose për të rregulluar shoqërinë.

Raji:
Dhe ky është një shpjegim psikologjik, jo një provë epistemike.
Sepse fakti që njeriu mund të përfitojë nga diçka nuk do të thotë se ai e ka sajuar atë.
Njeriu përfiton nga uji, pra a e ka shpikur ai ujin?
Pastaj ky kundërshtim kthehet edhe mbi ty; sepse po ashtu mund të thuhet se vetë ateizmi është një fabrikim psikologjik, një arratisje nga detyrimet, një ikje nga llogaridhënia dhe një justifikim për pavarësinë e njeriut nga Zoti i tij.
Por ne nuk e rrëzojmë një pohim vetëm me analizë psikologjike; përkundrazi, shqyrtojmë provat e tij.
Dhe e vërteta është se shpallja erdhi me atë që rëndon mbi shpirtrat në shumë situata, i kundërvihet tekave dhe i ngarkon njeriut përgjegjësi, kështu që nuk mund të reduktohet në një mashtrim thjesht psikologjik.

Mrekullitë dhe Shpallja

Gustav:
Po mrekullitë?
A nuk janë ato shkelje të ligjeve natyrore?

Raji:
Mrekullia nuk është kundërshtim i arsyes, por thyerje e zakonit me lejen e Krijuesit të zakonit.
Sepse ligjet janë mënyra që Allahu ka vënë në veprim në krijimin e Tij, dhe nuk janë zota që ekzistojnë në vetvete, që e pengojnë Krijuesin e tyre të veprojë në sundimin e Tij.
Dhe ai që pohon Qenien e Domosdoshme, Krijuesin, të Fuqishmin, nuk ka më vështirësi me mundësinë e mrekullisë në parim.
Ajo që mbetet më pas është të shqyrtohet vërtetimi, transmetimi dhe tregueshmëria e saj, jo thjesht mundësia e saj.

Gustav:
Dhe çfarë e dallon Kur’anin?

Raji:
Ai erdhi me monoteizëm të pastër dhe me një konceptim të Allahut që është më i pastri i mundshëm:
Një, i Vetëm, Strehimi i Përjetshëm, Ai as nuk lind, as nuk është i lindur, dhe nuk ka asgjë të ngjashme me Të.
Dhe ai erdhi me një ligjërim që bashkon fitrah-n, arsyen dhe ligjin, dhe e vendos provën si nga brenda shpirti ashtu edhe nga jashtë saj.
Pra, sapo të vërtetohet Krijuesi i urtë, dërgimi i të dërguarve dhe sqarimi i rrugës janë pjesë e urtësisë së plotë, jo në kundërshtim me të.

Ahl al-Sunnah wa al-Jama‘ah dhe Ekuilibri i Vërtetë

Gustav:
Pra, cila është metodologjia jote në këto çështje?

Raji:
Metodologjia e Ahl al-Sunnah wa al-Jama‘ah bazohet në parime të palëkundura:
Që Allahu, , është Një në Rububijetin e Tij, në Uluhijetin e Tij dhe në emrat dhe cilësitë e Tij.
Dhe që Ai, , është i veçuar nga krijimi i Tij; esenca e Tij nuk banon në krijesat e Tij, as nuk përzihet me krijimin, as nuk ka nevojë për atë që ka krijuar.
Ai është i Pari, para të Cilit nuk kishte asgjë. Ai e solli kohën në ekzistencë, prandaj ajo nuk kalon mbi Të, dhe Ai krijoi vendin, prandaj ai nuk e përfshin Atë. Përkundrazi, Ai është Më i Larti, mbi Fronin e Tij, në mënyrën që i takon madhështisë së Tij, pa shtrembërim dhe pa mohim, dhe pa pyetur si dhe pa përngjasim.
Dhe se arsyeja e qartë nuk bie ndesh me transmetimin e shëndoshë, por dëshmon për të dhe udhëzohet prej tij.
Dhe se fitrah-ja dëshmon për Allahun, por devijon përmes dyshimit, dëshirës ose imitimit të korruptuar.
Prandaj, ne nuk adhurojmë një qenie filozofike të panjohur, por besojmë në një Zot që na është bërë i njohur në Librin e Tij dhe në gjuhën e të Dërguarit të Tij, paqja dhe bekimet qofshin mbi të.

Gustav:
Pra, ju nuk e vendosni arsyen mbi shpalljen?

Raji:
Përkundrazi, ne e bëjmë arsyen e shëndoshë shërbëtore të shpalljes, dëshmitare të saj, jo gjykatëse mbi të.
Arsyeja është mjet kuptimi dhe përfundimi, ndërsa shpallja është drita e udhëzimit dhe e sqarimit.
Dhe ai që vendos arsyen e mangët mbi shpalljen e pagabueshme humbet në të dy çështjet: në çështjen e dijes dhe në çështjen e adhurimit.

Një Përmbledhje e Dyshimeve të Ateizmit dhe Përgjigjja e Shkurtër ndaj Tyre

Gustav:
Atëherë përmblidhi për mua rrënjët e asaj që ti i ke numëruar si dyshime të ateizmit.

Raji:
Do t’i mbledh për ty në parime:

Dyshimi: Universi ekzistoi pa krijues.
Dhe përgjigjja: Kontingjenti nuk ekziston prej vetvetes, dhe i ndryshueshmi nuk qëndron prej vetvetes, prandaj duhet të ketë një Qenie të Domosdoshme që e solli në ekzistencë.

Dyshimi: Ligjet e bëjnë Allahun të panevojshëm.
Dhe përgjigjja: Ligji është përshkrim i rendit, jo shkak krijues i ekzistencës.

Dyshimi: Rastësia dhe përzgjedhja shpjegojnë jetën dhe informacionin.
Dhe përgjigjja: Materia mbart informacion, por nuk e krijon burimin e tij, dhe përzgjedhja vepron vetëm mbi një qenie të gjallë tashmë ekzistuese.

Dyshimi: Multiversi e zgjidh problemin e përshtatjes së imët.
Dhe përgjigjja: Përkundrazi, ai e zhvendos pyetjen te mekanizmi i gjenerimit, ligji dhe hapësira e mundësisë.

Dyshimi: Mendja është produkt i materies së verbër dhe mund t’i besohet plotësisht.
Dhe përgjigjja: Kjo shkatërron garancinë epistemike të arsyes nga brenda vetë ateizmit.

Dyshimi: E keqja e mohon ekzistencën e Allahut.
Dhe përgjigjja: Ekzistenca e së keqes së pjesshme nuk e mohon urtësinë universale, dhe kundërshtimi moral kërkon një standard objektiv që ateizmi nuk e posedon.

Dyshimi: Morali mund të ndërtohet pa një zot.
Dhe përgjigjja: Pa një zot, morali e humbet detyrimin e tij objektiv transcendent.

Dyshimi: Feja është fabrikim njerëzor.
Dhe përgjigjja: Kjo është një analizë psikologjike, jo një provë epistemike, dhe kthehet në të njëjtën mënyrë mbi ateizmin.

Dyshimi: Ngjashmëria midis krijesave kërkon origjinë të përbashkët.
Dhe përgjigjja: Ngjashmëria mund të jetë për shkak të ngjashmërisë së funksioneve dhe unitetit të përcaktimit, jo domosdoshmërisht unitetit të prejardhjes.

Dyshimi: Shpallja është thjesht mendim, dhe materializmi është e vërteta.
Dhe përgjigjja: Kjo është një paragjykim filozofik i njëanshëm, jo neutralitet i pastër shkencor.

Nga Qenia e Domosdoshme te Kur’ani

Gustav:
Mendoja dikur se ateizmi ishte një qëndrim neutral, por doli se ai është i ngarkuar me pohime të mëdha:
Që materia e shpjegon mendjen,
Dhe që rastësia prodhon informacion,
Dhe që kontingjenti mjafton për të shpjeguar veten,
Dhe që ligji qëndron pa ligjvënës,
Dhe që fitrah-ja është iluzion,
Dhe që shpallja është mendim,
Dhe që njeriu nuk ka qëllim tjetër veç atij që ia jep vetes.
Sa më thellë hyja në shkencë, aq më të dobëta më dukeshin këto supozime sesa kisha menduar dikur.

Raji:
Dhe këtu fillon drejtësia.
Pra, sapo të vërtetohet Krijuesi i domosdoshëm, i gjithëdijshëm, i fuqishëm dhe i urtë, pyetja nuk mbetet më: A ka një zot?
Përkundrazi, pyetja bëhet: A e la Krijuesi njeriun të lënë pas dore, apo i dërgoi shpallje?

Gustav:
Kjo na çon te Kur’ani.

Raji:
Po.
Filozofia e ekzistencës të drejton te themeli i besimit, por shpallja na tregon kush është Allahu, cilët janë emrat dhe cilësitë e Tij, pse na krijoi, çfarë e kënaq Atë dhe çfarë e zemëron Atë, dhe ku është kthimi përfundimtar.
Dhe shpallja e vërtetë nuk bie ndesh me arsyen e qartë, por e plotëson dhe e udhëzon atë.

Gustav:
Fillova ta lexoja Kur’anin pas këtij diskutimi me një këndvështrim tjetër.
Dhe gjeta në të një Allah që është:
· Një
· Jomaterial
· Krijues i ligjeve
· Mbajtës mbi universin
· Nuk ka asgjë të ngjashme me Të
· Krijues i kohës dhe vendit
· I pavarur nga krijimi
· Që i përfshin ata me dijen dhe fuqinë e Tij
Dhe ky konceptim përputhet në mënyrë të përkryer me provën e domosdoshmërisë; përkundrazi, e paraqet atë në një formë më të pastër dhe më të plotë se konceptimet abstrakte filozofike.

Raji:
Sepse shpallja nuk vjen për ta fshirë arsyen, por për ta udhëzuar atë drejt plotësisë së së vërtetës, dhe për t’i bashkuar asaj provën dhe adhurimin.

Çasti i Zbulimit

Gustav:
Tani e shoh se ateizmi nuk është më për mua një qëndrim filozofik koherent.
Mendova se ishte çlirim, por doli të ishte robëri ndaj materies.
Dhe mendova se ishte racionalitet i pastër, por doli të ishte një doktrinë e ngarkuar me hamendësime të rënda.
Dhe nuk e shoh më monoteizmin si një kërcim emocional, por si përfundimin më racional dhe më të qëndrueshëm:
Nga ekuacioni te kompozuesi i tij,
Nga ligji te ligjvënësi i tij,
Nga kontingjenca e universit te domosdoshmëria e Krijuesit të tij,
Dhe nga rendi i krijimit te urtësia e Krijuesit.

Raji:
Pra, nëse e vërteta të është bërë e qartë, atëherë mos e vono atë që Allahu ta ka bërë detyrim.

Gustav:
M’u bë e qartë se ky univers ka një Zot dhe se e vërteta nuk është në adhurimin e materies, as në hyjnizimin e ligjit, as në pezullimin e ekzistencës mbi hiç-in dhe rastësinë.
Përkundrazi, e vërteta është në njëshmërinë e Allahut, nënshtrimin ndaj Tij, besimin në të dërguarit e Tij dhe ndjekjen e shpalljes së Tij.
Dhe unë tani them me bindje racionale, qetësi zemre dhe heqjen e një veli, kohëzgjatja e të cilit kishte qenë e gjatë:
Dëshmoj se nuk ka zot tjetër përveç Allahut, dhe dëshmoj se Muhamedi është i Dërguari i Allahut.

Përfundim
Një heshtje madhështore mbizotëroi në sallë, por këtë herë nuk ishte heshtja e hutimit, por heshtja e plotësimit të pamjes dhe qartësisë së rrugës.
Dr. Gustav nuk u shemb nën presionin e fjalës emocionale, as nuk u thye nga argumentimi verbal; përkundrazi, ai kaloi nga ekuacioni te shkaku, nga ligji te ligjvënësi, nga kontingjenca e universit te domosdoshmëria e Krijuesit, dhe nga pyetja e ekzistencës te drita e shpalljes, derisa reflektimi i paanshëm e çoi te dëshmia e së vërtetës.
Kështu, Islami i tij nuk ishte arratisje nga shkenca, por një fryt nga frytet e saj më të thella, kur universi lexohet me një mendje të paanshme, me një zemër që nuk i reziston fitrah-s dhe me një vështrim që nuk e vendos doktrinën mbi provën.
Pra, ngjashmëria në disa cilësi nuk është provë e prejardhjeve, por shenjë e njëshmërisë së Zotit të tokës dhe qiejve; dhe saktësia në funksione nuk është fryt i rastësisë dhe rrotullimit të verbër, por dëshmi e përcaktimit dhe administrimit.
Dhe sa e vërtetë është fjala e së Vërtetës: se ky krijim i saktë nuk mund të reduktohet me të drejtë te verbëria e materies dhe shurdhëria e rastësisë, por është një dëshmi e qëndrueshme se Allahu është Krijuesi i të gjitha gjërave, dhe se Atij, , i përkasin krijimi dhe urdhri, dhe Atij i përkasin sundimi dhe lavdërimi, dhe Ai është i Fuqishëm mbi çdo gjë.

www.islamic-invitation.com